Ponowne ożywienie nastąpiło w II połowie XIX wieku. W latach 1857–1860 wybudowano i przebudowano szereg obiektów, powstały przedmieścia: Szczecińskie (pn.), Bańskie (pd.) i najmłodsze po przeciwnej stronie torów kolejowych, położono drewniany most. W 1877 powstało połączenie kolejowe ze Szczecinem. W 1904 rozpoczęto regulację Odry, zmniejszając zagrożenie powodziowe. Około 1930 wybudowano fabrykę mydła, garbarnię i wytwórnię kapeluszy filcowych. Przy ulicy Szczecińskiej wzniesiono szkołę rolniczą i rzeźnię, na północ od miasta powstał zakład suchej destylacji drewna.
Od 8 marca 1945 przez 18 dni toczyły się walki o most na Odrze z udziałem wojsk polskich. Miasto zamieniono w twierdzę. Zniszczenia zabudowy sięgnęły 70%. W tym samym roku miasto znalazło się w granicach Polski. We wrześniu 1945 r. pracę rozpoczęły Szkoła Podstawowa nr 1 oraz Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące nr 1. Latem 1945 r. powstała drużyna piłki nożnej – zaczątek klubu sportowego „Polonia”. Nazwę miasta spolszczono, początkowo do nazwy Gryfin. Forma Gryfino została wprowadzona rozporządzeniem ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 rokuRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (, s. 1)..