Sposób funkcjonowania koabitacji nie zawsze postrzegany jest jako ułomny. Niektórzy uważają, że jest ona korzystna dla demokracji. Jako katalizator zmian politycznych koabitacja (czy choćby możliwość jej wystąpienia) staje się przeciwwagą dla wyjątkowo długiej (siedmioletniej do 2002 roku) kadencji prezydenta. Dlatego też w 2000 r. wprowadzono mandat pięcioletni (ustawa konstytucyjna nr 2000-964 z 2 października 2000 r.). Zbiegło się to w czasie z wyborami prezydenckimi w 2002 r.
Pierwsza koabitacja Pierwsza koabitacja we Francji trwała od marca 1986 r. do maja 1988 r. Od 1981 roku urząd prezydenta sprawował François Mitterrand, a po wyborach do Zgromadzenia Narodowego w marcu 1986 r. większość parlamentarną zdobyły ugrupowania prawicowe.
François Mitterrand mianował na stanowisko premiera Jacques’a Chiraca, przewodniczącego partii RPR (Zgromadzenie na rzecz Republiki). Po raz pierwszy w dziejach V Republiki, na czele państwa stanęli prezydent i premier o odmiennych poglądach politycznych. Koabitacja w zarysie Prezydent Mitterand mógł postąpić inaczej, korzystając z prawa prerogatywy i ze swej roli arbitra. Artykuł 8-1 konstytucji Republiki Francuskiej pozwala mu powołać premiera o zbliżonych do własnych przekonaniach politycznych.