Najbardziej interesującym przykładem kompromisu stały się konferencje prasowe odbywające się po ważnych międzynarodowych szczytach. Prezydent Mitterand początkowo chciał wypowiadać się sam, jednak po protestach premiera Chiraca w konferencjach zaczęli brać udział obaj przedstawiciele władzy. Na pytania dziennikarzy premier i prezydent odpowiadali naprzemiennie.
Druga koabitacja Druga koabitacja trwała od marca 1993 roku do maja 1995 roku. Zaistniała w następstwie wyborów parlamentarnych z 21 i 28 marca 1993 r., które zmieniły układ sił w Zgromadzeniu Narodowym. Po wyborach prawica uzyskała 472 z 577 mandatów poselskich.
Na przebieg tej koabitacji znaczący wpływ miały zarówno osobowość prezydenta François Mitteranda, jak i premiera Edouarda Balladura. Ze względu na kurtuazyjne relacje panujące między nimi, koabitacja ta zyskała miano „aksamitnej”. Polityka krajowa „Miałem wielką swobodę w rządzeniu” – mówi były premier Balladur w wywiadzie udzielonym tygodnikowi L’Express. „Tak się umówiliśmy i zawsze rozmawialiśmy otwarcie. Czasem byłem wręcz zaskoczony otwartością jego [Mitteranda] wypowiedzi w naszych rozmowach”. Polityka zagraniczna Zaangażowanie Francji w wydarzenia w Rwandzie