Jan II utrzymywał kontakty z przedstawicielami europejskiego humanizmu i reformacji, m.in. z Erazmem z Rotterdamu, Marcinem Lutrem i Filipem Melanchtonem. W 1531 roku przybył na Śląsk i został kanonikiem we Wrocławiu. Zmarł w 1539 roku i został pochowany w katedrze wrocławskiej. Był pierwszym przedstawicielem rodu, którego działalność związała Hencklów ze Śląskiem.
Przeniesienie majątku na Śląsk
Decydujące znaczenie dla awansu majątkowego rodu mieli Łazarz I Starszy Henckel von Donnersmarck (1551–1624) i jego syn Łazarz II Młodszy Henckel von Donnersmarck (1573–1664). W okresie wojen z Turkami udzielali oni znaczących pożyczek Habsburgom. Wobec trudności ze spłatą zobowiązań cesarze przekazywali im jako zabezpieczenie zastawne dobra i prawa na Śląsku.
W 1623 roku Łazarz I został obdarzony przez cesarza dobrami Bytomia i Bogumina, a w 1629 lub 1632 roku dobra te, wraz z prawami górniczymi, przeszły w dziedziczne posiadanie rodziny. W ten sposób Henckel von Donnersmarckowie stali się jednym z najważniejszych rodów właścicielskich na Górnym Śląsku.
Główną siedzibą linii tarnogórsko-świerklanieckiej stał się Zamek w Świerklańcu, później rozbudowany i uzupełniony o nowy Pałac w Świerklańcu, nazywany „Małym Wersalem”.