Wszędzie tam, gdzie tani w eksploatacji, trwały i wytrzymały samolot, zdolny do operowania z nieutwardzonych pasów startowych mógłby zapewnić szybki i tani transport towarów i ludzi w rejonach o ubogiej lub żadnej infrastrukturze drogowej. Pierwszym odbiorcą samolotu został włoski przewoźnik Aeralpi. Maszyna o znakach I-TORE zjechała z taśmy produkcyjnej 11 maja 1966 roku. W międzyczasie okazało się, iż francuskie jednostki Astazou XII nie spełniają pokładanych w nich nadziei. Silniki okazały się być zawodne, w warunkach dużej wilgotności powietrza, wysokich temperatur i górskich obszarów, nie dysponowały odpowiednią mocą, którą teoretycznie gwarantował producent. Było to o tyle istotne, iż jednym z odbiorców miała być Ansett-MAL, operująca nad Papuą-Nową Gwineą, z gorącym równikowym klimatem i wysokimi górami. Z drugiej strony, potencjalni odbiorcy samolotu z Ameryki Północnej, niezbyt życzliwie podchodzili do silników europejskiego pochodzenia, preferując rodzime, amerykańskie produkty. W takich warunkach Short podjął decyzję o budowie kolejnej wersji samolotu, oznaczonej jako Skyvan 3, napędzanej dwoma silnikami Garrett AiResearch TPE-331-2-201A o mocy 715 KM. Zastosowanie nowej jednostki wymusiło modyfikacje całej konstrukcji.