1, 2.
Namiestnik Syrii Saturninus był namiestnikiem Syrii od 10/9 do 7/6 p.n.e., zastępując na tym stanowisku zapewne Marka Titiusa. Podlegał mu Wolumniusz, prokurator prowadzący interesy finansowe cesarza w Syrii.
Gdy Herod Wielki po powrocie z Rzymu zastał cały swój kraj grabiony i pustoszony przez Arabów, odniósł się w tej sprawie do Saturninusa, żądając ukarania rozbójników. To jeszcze dodało im bodźca i jeszcze większe czynili spustoszenia niszcząc wsie i miasteczka w jego królestwie. Rozjątrzony tym Herod domagał się wydania rozbójników i spłaty długu do Syllajosa, ministra Obodosa, króla Nabatejczyków. Syllajos zaprzeczył jakoby w Arabii znajdowali się rozbójnicy, a spłatę długu odłożył na czas późniejszy. W końcu sprawa oparła się o zarządcę Syrii, Saturninusa i ostatecznie uzgodniono zwrócenie pieniędzy Herodowi i wydania sobie wzajemnie zbiegów. Po upływie oznaczonego terminu (30 dni) Syllajos nie wypełnił żadnego ze swych zobowiązań i udał się do Rzymu. Herod tymczasem pragnął powetować sobie dług i pojmać rozbójników chroniących się u Arabów i otrzymał od Saturninusa upoważnienie, aby zbrojnie wystąpić przeciw Arabom. Posłańcy natychmiast donieśli Syllajosowi o wybuchu wojny, a będąc na dworze Augusta, przyszedł do niego i skarżył się, że Arabia stała się ofiarą napaści, plądrowana i grabiona przez Heroda.