Wczesne anegdoty i przekazy ustne na temat Madżnuna są zebrane w Kitab al–Aghani oraz Kitab asz–Szir wa-asz-szu’ara („Księdze poezji i poetów”) Ibn Kutajby.
thumb|Madżnun ze zwierzętami na pustyni, miniatura z rękopisu Chamsy Nezamiego przypisywana Agha Mirakowi. Tebriz, ok. 1539–1543. Biblioteka Brytyjska Arabska wersja romansu Lajli i Madżnuna nigdy nie została zebrana w całość w ramach jednego utworu, lecz krążyła głównie w formie ustnej w postaci wierszy oraz krótkich, luźno powiązanych anegdot, w ramach których nie było miejsca na rozwój fabuły. Pomimo stosunkowo prostej treści opowieści, od początku można w niej odnaleźć dwie odmienne tradycje. Według pierwszej para kochanków spędziła razem młodość pasąc stada na Dżabal at-Tawbad (która jednak należała do plemienia Banu Muharib). Według drugiej Kajs zobaczył Lajlę przypadkiem na kobiecym spotkaniu i zrobiła ona na nim takie wrażenie, że poświęcił swojego wielbłąda na rzecz uczty. Kiedy jednak pojawił się niejaki Munazil, wszystkie kobiety zwróciły uwagę na niego, poza Lajlą, która od początku podzielała uczucia Kajsa. Następnie Kajs poprosił o rękę Lajli, jednak jej ojciec już wydał ją za innego. Kajs stracił rozum i zaczął błąkać się wpółnagi, odmawiając jedzenia i żyjąc pośród dzikich zwierząt.