wzgl. Wydział ds. Mniejszości i Polonii za Granicą). W 1934 jako rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Należał do warszawskiego Koła Harcerzy z Czasów Walk o Niepodległość.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się przez Bałkany (Rumunię i Turcję) na Bliski Wschód. Tam wstąpił do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. W 1942 przystąpił do szeregów 2 Korpusu Polskiego (jak się sam określił, był w nim najstarszym porucznikiem), w jego ramach pracował w ramach zabezpieczenia archiwum korpusu i archiwum MSZ, znajdującego się na Bliskim Wschodzie. Od 1944 do 1945 przemierzył szlak przez Kair, Taranto, Rzym, po czym trafił do Londynu.

Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Od 1945 pracował w Polskiej Bibliotece i Archiwum Polskim Ośrodka Badań RP na Wychodźstwie. 10 lipca 1974 został powołany przez Prezydenta RP Stanisława Ostrowskiego na prezesa Najwyższej Izby Kontroli na Uchodźstwie (po śmierci generała Stanisława Kuniczaka).