Tartak wyposażony został w dwa traki oraz wózki szynowe do przewozu materiałów pod pilarki i gotowych produktów na plac przed zakładem. Zatrudnienie wynosiło około 30 osób. Przerabiane były również powstające odpady produkcyjne, jak bokówki, które były cięte, wiązane i sprzedawane jako rozpałka. Trociny z tartaku oddawane były tutejszym mieszkańców.

We wsi działała nieposiadająca nazwy restauracja należąca do rodziny Kościelniaków, posiadająca salę taneczną. W budynku stanowiącym jej siedzibę mieściły się ponadto mieszkania właścicieli lokalu, a w jego tylnej części zlokalizowana została obszerna, oszklona weranda. W 1936 restauracja została wynajęta kobiecie o nazwisku Bochusz.

W 1924 należący wówczas do Karola Stefana Habsburga starożywiecki folwark został przekazany przez niego na mocy darowizny na rzecz Polskiej Akademii Umiejętności.

9 listopada 1929 roku Stary Żywiec, liczący 321 ha powierzchni, 84 domy i 720 mieszkańców (wszyscy wyznania rzymskokatolickiego i pracujący jako chłopi małorolni) został ostatecznie włączony w granice administracyjne miasta. Rozwiązaniu uległy wówczas dawne rady gminne Żywca i Starego Żywca, w efekcie czego administrację nad obszarem powiększonego miasta objął zarząd tymczasowy.