Poprzez wzbogacenie o nowe fortyfikacje powstał 300 km² obszar forteczny. Jego rozległość pozwalała na przeprowadzenie bezpiecznej koncentracji wojsk, jak również na skuteczne blokowanie nieprzyjacielskiej ofensywy w rejonie Środkowej Wisły.
Gorącym zwolennikiem powstającego rejonu był gubernator Warszawy – Iosif Hurko. Dzięki jego staraniom w ekspresowym tempie ruszyła budowa linii fortów łączących Zegrze z Warszawą i zamykających trójkąt twierdz od wschodu. Dwa z nich: Wawer i Kawęczyn, zostały wzniesione w latach 1892–1893. W 1901 (lub 1898), na podstawie projektu fortu standardowego gen. inż. Wieliczki, rozpoczęto budowę umocnień w Beniaminowie. Prace te trwały aż do rozpoczęcia I wojny światowej. Pozostałe dwa forty w Pustelnikach i Maciołkach nigdy nie doczekały się realizacji. Ich budowę zaprzestano na oczyszczeniu przedpola i przygotowaniu dróg fortecznych.
Na skutek zmiany rosyjskich planów strategicznych po 1909 zarzucono rozbudowę umocnień Warszawskiego Rejonu Umocnionego.