Po zakończeniu działań wojennych kontynuował studia filologiczne w Rzymie, Londynie i Paryżu. W 1947 wrócił do kraju, w 1949 r. ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał tytuł magistra filologii romańskiej. Następnie prowadził działalność pedagogiczną – na Uniwersytetach Wrocławskim i Warszawskim oraz w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi (1954–1956). Później, w latach 1961–1989, był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, a w latach 1966–1970 – prorektorem tej uczelni. W 1962 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych.
Równocześnie w latach 1951–1954 pracował w Państwowym Instytucie Wydawniczym jako kierownik Redakcji Literatury Romańskiej, później w Redakcji Współczesnej Literatury Polskiej. Należał do zespołu redakcyjnego „Przeglądu Kulturalnego” (1954–1961). Współpracował z „Nową Kulturą” (od 1953) i „Nowymi Książkami” (1959–1965). Od 1960 współpracował z Polskim Radiem.
W okresie PRL był członkiem PZPR. W 1956 wstąpił do Związku Literatów Polskich. Od 1983 był członkiem Narodowej Rady Kultury, od 1986 jej wiceprzewodniczącym. W latach 1984–1989 był zatrudniony jako samodzielny pracownik naukowy w Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR.