Członkowie Verbrennungskommando nierzadko byli świadkami, jak nadzorujący ich esesmani mordowali przypadkowo napotkanych Polaków. Ofiarami byli zazwyczaj mieszkańcy Woli ukrywający się w opustoszałych budynkach lub osoby, które wyciągnięto z kolumn uchodźców pędzonych do obozu przejściowego w Pruszkowie. Mieczysław Miniewski zeznał, iż Neumann „szereg razy zupełnie bez powodu rozstrzelił kilkadziesiąt osób z ludności cywilnej, w tym także kobiety”. Dwukrotnie był także świadkiem, jak esesman nazwiskiem Müller rozkazał rozstrzelać grupy cywilów liczące po około dwadzieścia osób każda, wyselekcjonowane z kolumn wyprowadzanej z Warszawy ludności. Zwłoki takich ofiar były palone przez Verbrennungskommando.

Członkom komanda również groziła śmierć. Miniewski zeznał, że pewnego razu Neumann zastrzelił więźnia, gdy wyszło na jaw, że jest on narodowości żydowskiej. Z kolei Klimaszewski wspominał, że Thieschke rozkazał zastrzelić więźnia o przydomku „inżynier”, gdy ten załamał się nerwowo i odmówił dalszej pracy przy paleniu zwłok. Innym razem był świadkiem, jak niemiecki podoficer zamordował więźnia, który odniósł ciężką ranę, gdy użyto go jako „żywej tarczy” podczas ataku na powstańczą barykadę.