Losy więźniów Verbrennungskommando działało co najmniej do połowy września 1944 roku. Jego więźniowie byli przeznaczeni do fizycznej likwidacji po wykonaniu pracy. Tylko nielicznym udało się przeżyć wojnę. Franciszek Zasada i Mieczysław Gutkowski zdołali wydostać się z Warszawy do obozu przejściowego w Pruszkowie, gdyż zapłacili pewnemu Niemcowi łapówkę w złotych rublach, które znaleźli przy zwłokach. Mieczysław Miniewski zdołał natomiast zbiec z Warszawy dzięki pomocy życzliwie nastawionego niemieckiego podoficera. Tadeusz Klimaszewski wraz z dwoma towarzyszami pozostał 23 sierpnia na terenie zajmowanym przez powstańców, po tym, jak Niemcy rozkazali im przeszukać teren ratusza przy pl. Teatralnym.
Zeznania jednego z ocalałych członków Verbrennungskommando zostały spisane jeszcze przed zakończeniem wojny, a następnie zamieszczone w wydanej przez Instytut Zachodni publikacji Zbrodnia niemiecka w Warszawie 1944 r. (1946). Czterej inni członkowie komanda złożyli po wojnie zeznania przed Okręgową Komisją Badania Zbrodni Niemieckich w Warszawie, które zostały opublikowane w wydanym w 1962 roku zbiorze dokumentów Zbrodnie okupanta w czasie powstania warszawskiego w 1944 roku. Z kolei Tadeusz Klimaszewski spisał wspomnienia zatytułowane Verbrennungskommando Warschau, po raz pierwszy wydane drukiem w 1959 roku.