Charakterystycznymi cechami ekspresjonizmu były ostra dysonansowość, likwidacja centralizacji tonalnej, swobodny atonalizm. Zmieniła się całkowicie koncepcja formy – wypowiedź stała się aforystyczna, skrócona nawet do półtorej minuty. Nastąpiło odejście od motywów i fraz na rzecz dźwięków izolowanych, pozbawionych związków melodycznych. Więzi rytmiczne uległy istotnemu rozluźnieniu, wzbogacono natomiast wartości kolorystyczne w postaci rozbudowanych środków artykulacyjnych i dynamicznych.
Ekspresjonizm w literaturze
Ekspresjonizm literacki pojawił się około 1910 w Niemczech i trwał do końca lat 20. Miał liczne odpowiedniki w literaturach narodowych Europy, ale nigdzie nie uzyskał takiego stopnia zaawansowania jak na niemieckim obszarze językowym. Często uważany jest za bunt przeciwko realizmowi i naturalizmowi, dążący do osiągnięcia rzeczywistości psychologicznej lub duchowej, a nie rejestrowania zdarzeń zewnętrznych w logicznej kolejności.