W powieści termin ten jest ściśle związany z twórczością Franza Kafki i Jamesa Joyce’a. Innymi przedstawicielami ekspresjonizmu w prozie są: Alfred Döblin, Franz Werfel, Max Brod, Klabund i Leonhard Frank. Twórczość liryczną reprezentują Georg Trakl, Else Lasker-Schüler, Georg Heym, Franz Werfel i Bertolt Brecht. Ich wiersze cechuje rytmizacja, dytyrambiczność, odchodzenie od reguł językowych. W dramacie za twórcę ekspresjonizmu uważany jest August Strindberg, chociaż termin „dramat ekspresjonistyczny” stosuje się raczej w odniesieniu do grupy dramaturgów niemieckich z początku XX wieku, w tym Georga Kaisera, Ernsta Tollera i Franka Wedekinda.
Ekspresjonizm w teatrze
W teatrze ekspresjonizm zaistniał w Niemczech około 1910. Dojrzałość artystyczną osiągnął po I wojnie światowej, rozwijał się tam do około 1923 roku. Po tej dacie funkcjonował jeszcze w innych krajach, a pomysły inscenizatorskie i stylistyka ekspresjonistyczna były wykorzystywane przez twórców, związanych z innymi nurtami w teatrze nawet po II wojnie światowej.