Według propagandy komunistycznej, cele kampanii zostały osiągnięte. Szacuje się że w 1917 roku 40% ludzi w RFSRR umiało czytać i pisać, w 1926 było to już 60,9%, a według Spisu Powszechnego z 1939 roku osób w wieku 9–49 lat umiejących pisać i czytać było 89,7%. Uważa się, że w latach 50. Związek Radziecki był wolny od analfabetyzmu.
Kolejne lata Stalinizacja Ważną rolę do lat 30. XX wieku odgrywała nowa polityka – korienizacja. Oznaczała ona rozwój oświaty narodowej, która nie była oświatą rosyjską. Uznawano, że rusyfikacja to element dawnych carskich czasów, nowa władza starała się więc rozwijać oświatę w językach poszczególnych narodowości zamieszkujących ZSRR, a język rosyjski traktowano jako służący do posługiwania się między danymi nacjami. Oznaczało to ogromny rozwój szkół narodowych, w których nawet nie wykładano języka rosyjskiego, a starano się rozwijać narodowe tradycje poszczególnych narodowości. Szkoły te od lat 30. XX wieku podlegały coraz silniejszym akcjom rusyfikacji. Od lat 30. wprowadzano cyrylicę do języków narodowych, a w 1938 roku wprowadzono obowiązek posługiwania się językiem rosyjskim, także dla nierosyjskich szkół, oprócz lekcji w języku narodowym.