Po wojnie zamieszkał w Gdańsku-Wrzeszczu, gdzie w 1948 ukończył Liceum Humanistyczne im. Władysława Pniewskiego. W latach 1948–1952 studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1950 był zatrudniony w Instytucie Badań Literackich PAN; najpierw współpracował z komitetem redakcyjnym Słownika pojęć teoretycznoliterackich (niewydany), a następnie jako starszy asystent (od 1952) i aspirant (od 1955) z Działem Historii Literatury Epoki Romantyzmu. W latach 1957–1960 pracował jako starszy asystent w Pracowni Literatur Wschodniosłowiańskich Komitetu Słowianoznawstwa PAN. Od 1960 ponownie w IBL PAN, początkowo w Pracowni Literatury Okresu od 1918 roku, a później w Pracowni Historii Literatury Romantyzmu (w 1983 kierownik pracowni). W 1963 na podstawie rozprawy pt. Proza Fiodora Dostojewskiego (promotor prof. Samuel Fiszman) uzyskał na UW stopień naukowy doktora, w 1970 habilitował się w IBL PAN na podstawie rozprawy pt. Proza Jarosława Iwaszkiewicza 1916–1938, w 1971 otrzymał w IBL PAN stanowisko docenta. W latach 70. był kierownikiem literackim Teatru Narodowego. W latach 1984–1985 przebywał w Rzymie na stypendium Włoskiego Instytutu Kultury Chrześcijańskiej i Fundacji Jana Pawła II. W 1988 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. W latach 1989–1992 kierował Studium Doktoranckim IBL PAN.