W 1990 był członkiem redakcji „Tygodnika Literackiego”. W 1994 został mianowany profesorem zwyczajnym w IBL PAN. Wchodził w skład Rady Naukowej Instytutu. W 1998 przeszedł na emeryturę.

Debiutował w 1950 recenzją powieści Jurija Tynianowa Küchla pt. Powieść o dekabrystach, opublikowaną w tygodniku „Wieś” nr 26. W 1970 esej Śmierć Stawrogina, ogłoszony w „Tekstach Drugich”, spowodował interwencję Ambasady ZSRR i przyczynił się do obłożenia Ryszarda Przybylskiego zakazem druku.

Zajmował się m.in. klasycyzmem, twórczością Słowackiego, Chopina, Mickiewicza, Różewicza i Iwaszkiewicza, a także hermeneutyką biblijną i doświadczeniem wewnętrznym ojców pustyni. Tłumacz i edytor prozy Osipa i Nadieżdy Mandelsztamów, Anny Achmatowej, Fiodora Dostojewskiego.

Był pięciokrotnie nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” (w tym trzykrotny finalista). Od 1988 należał do Polskiego PEN Clubu.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Komunalnym Północnym (kwatera S-XI-4-10-1).

Wybrane publikacje Dostojewski i „przeklęte problemy” (1964, 2010, Wdzięczny gość Boga.