W kolejnej porażce, dwóch najsilniejszych stronników Witolda, jego brat Towciwiłł i jego szwagier Iwan Olszański, utracili swoje terytoria w Nowogródku i Holszanach.
Witold poszukał wówczas militarnego sojuszu z Krzyżakami, wysyłając pojmanego krzyżaka Markwarda von Salzbach na negocjacje. 19 stycznia 1390 roku Witold podpisał Układ w Ełku, potwierdzający warunki poprzedniego porozumienia, Układu w Królewcu, podpisanego w 1384 roku podczas jego pierwszego konfliktu z Jagiełłą. Na warunkach tego traktatu Krzyżacy mieli przyrzeczoną Żmudź aż do rzeki Niewiaża w zamian za pomoc wojskową. Ponieważ byli wcześniej zdradzeni, Krzyżacy zażądali zakładników jako gwarancji lojalności Witolda: jego braci Zygmunta i Towciwiłła, żonę Annę, córkę Zofię, siostrę Ryngałłę, swego ulubieńca Iwana Olszańskiego i wielu innych notabli.
W maju delegacja 31 żmudzińskich szlachciców przybyła do Królewca i przyrzekła lojalność wobec Witolda przez podpisanie Układu w Królewcu. Połączone siły Witolda i Krzyżaków składające się w większości z ochotników i najemników z zachodniej Europy, głównie z Francji, Niemiec, Anglii. Wśród uczestników byli Henryk hrabia Derby, przyszły król Anglii Henryk IV Lancaster i Marszałek Francji Jean Le Maingre.