Mansjonarze mieli otaczać troską przydzielone im ołtarze, uczyć prawd katechizmowych, codziennie wspólnie odmawiać brewiarz, celebrować Msze święte, głosić kazania i zachowywać rezydencję. Nieco później, ks. Franciszek Goźliński, wybudował murowany, parterowy dom dla mansjonarzy, który istnieje do dziś przy Placu Świętego Michała, naprzeciw głównych drzwi kościoła. Dzięki tej fundacji kościół parafialny został podniesiony do godności prepozytury – pierwszeństwa w mieście.” w: Zarys historyczny parafii. www.fara.sanok.pl, ks. Andrzej Skiba.Kościół prepozyturalny, zwany też prepozyturą jest formą pośrednią między kościołem parafialnym (farnym) a kościołem kolegiackim (kolegiatą). Składa się z proboszcza (prepozyta) stąd nazwa instytucji oraz kolegium wikarych wieczystych (duchownych) zwanych mansjonariuszami. Mansjonariusze dobierani przez prepozyta zazwyczaj mieszkali wspólnie a ich uposażenie stanowił wspólny majątek, nie podlegający podziałowi., a urząd prepozyta objął ks. F. GoźlińskiFeliks Kiryk, Kościół parafialny. W okresie staropolskim, s. 239, w: Sanok. Dzieje miasta.