W dziedzinie kulturalnej pismo skupiło się na podkreślaniu polskości Kaszub. Traktowało język kaszubski jako gwarę języka polskiego i stosowało uproszczoną pisownię, zbliżoną do fonetycznej i opartą na polskim alfabecie z niewielkim udziałem kaszubskich znaków. Zmieniało ją też w trakcie swego istnienia. Wiele publikowało po polsku, również w poruszanej tematyce prezentowało swą polonofilię.
Znaczenie i dorobek Największe zasługi pisma odnoszą się do ochrony i popularyzacji folkloru kaszubskiego, głównie wiejskiego. „Klëka” publikowała teksty polskojęzyczne (m.in. A. Majkowskiego i F. Sędzickiego) i gwarowe, m.in. H. Derdowskiego, L. Heykego, ks. B. Sychty, sylwetki działaczy i twórców kaszubskich (m.in. A. Abrahama i A. Majkowskiego), materiały historyczne i etnograficzne oraz oryginalną twórczość własnych autorów, nawet w postaci oddzielnych wkładek pt. „Biblioteczka Klëki”. Do nich należeli: kolejarz i literat Jan Ryszard Rąbca, poeta, redaktor radiowy i działacz Jan Bianga, publicysta, poeta i działacz Edward Ogórek, utalentowany działacz ludowy i publicysta, a także człowiek nauki Jan Konrad Kotłowski z Luzina, student, literat i felietonista Leon Roppel, nauczyciel, reżyser teatralny i literat oraz poeta i publicysta Józef Ceynowa. Stałą rubrykę nowości z kraju pt.