Polski wiersz średniowieczny przechodził ewolucję od asylabizmu, w którym nie funkcjonowała konstanta w postaci ustalonej liczby sylab w wersie, ku sylabizmowi względnemu, w którym określony format sylabiczny wersu dominował w utworze.
Wiersz polski w renesansie thumb|Psałterz Dawidów z 1579 roku, do którego muzykę skomponował polski kompozytor renesansowy Mikołaj Gomółka Polski wiersz renesansowy rozwijał się pod wpływem humanizmu i wzorców antycznych. Artyści tej epoki dążyli do harmonii, realizmu i językowej elegancji, i często nawiązywali do antycznych wzorców. Wiersz renesansowy charakteryzował się klasycystyczną elegancją, jasnością stylu, odpowiedniością i harmonią. Poezja tej epoki łączyła funkcje dydaktyczne, religijne i artystyczne.
W początkowym okresie epoki istotną rolę odegrał Mikołaj Rej, który współtworzył literacką polszczyznę i pisał utwory o charakterze moralistycznym oraz obyczajowym. Za najwybitniejszego poetę renesansu uchodzi Jan Kochanowski – autor fraszek, pieśni i trenów, który ukształtował dojrzały system wiersza sylabicznego i twórczo rozwijał klasyczne gatunki w języku polskim. Również jego dramat Odprawa posłów greckich został napisany wierszem.