Ważnym przedstawicielem epoki był ponadto Szymon Szymonowic, autor Sielanek i innych utworów poezji pastoralnej, który wprowadzał do literatury realistyczne obserwacje życia codziennego.
W dobie Renesansu ważną rolę odgrywała poezja pisana w języku łacińskim, na przykład duża część dorobku Jana Kochanowskiego była napisana po łacinie. Wybitnym twórcą wierszy łacińskich w tej epoce był Jan Dantyszek, którego utwory znane były w całej Europie.
Na pograniczu epoki renesansu i baroku pojawia się jednak twórczość o bardziej dramatycznym i refleksyjnym tonie, reprezentowana przez Mikołaja Sępa Szarzyńskiego. Jego sonety religijno-metafizyczne ukazują człowieka rozdartego między dążeniem do Boga a pokusami świata. Twórczość Sępa Szarzyńskiego zapowiada przemiany baroku, wprowadzając napięcie, paradoks i intensywną refleksję nad ludzkim losem, kontrastując z renesansową harmonią.
Szczególne znaczenie dla rozwoju polskiego języka wierszowanego miały dokonane już na pograniczu renesansu i baroku napisane jedenastozgłoskowcem przekłady eposów autorstwa Piotra Kochanowskiego – Goffred abo Jeruzalem wyzwolona Torquato Tasso oraz Orland szalony Ludovico Ariosto – które stały się wzorcami stylu epickiego i wywarły silny wpływ na późniejszą polską poezję epicką.