Wiersz polski w baroku thumb|left|Obraz Hyancintha Rigaud przedstawiający Jana Andrzeja Morsztyna wraz z córką Izabelą Elżbietą Polski wiersz barokowy rozwijał się głównie w XVII wieku i odchodził od renesansowej równowagi oraz prostoty. Charakteryzował się zamiłowaniem do kontrastu, paradoksu, rozbudowanej metafory i zaskakującego konceptu. W poezji dworskiej ważną rolę odegrał Jan Andrzej Morsztyn, tworzący kunsztowne wiersze miłosne oparte na intelektualnej grze skojarzeń i przenoszący w ten sposób na grunt języka polskiego idee marinizmu. Z kolei Daniel Naborowski podejmował temat przemijania i kruchości ludzkiego życia, łącząc metafizyczną refleksję filozoficzną z wyrazistą formą. W epoce tej działała też pierwsza Elżbieta Drużbacka, pierwsza ważna polska poetka.
Istotnym nurtem była także poezja religijna i obywatelska. Jej znaczącym przedstawicielem był Wacław Potocki, autor utworów moralnych i politycznych, komentujących sytuację Rzeczypospolitej. W XVIII wieku barok stopniowo tracił swoją dominującą pozycję, jednak jego stylistyka utrzymywała się jeszcze w twórczości późniejszych autorów, często w uproszczonej i bardziej retorycznej formie.