Przykładem schyłkowej fazy baroku jest poezja Józefa Baki, którego utwory są pełne charakterystycznej ekspresji i motywów wanitatywnych.
Wiersz polski w oświeceniu thumb|Strona tytułowa anonimowo wydanej Monachomachii (1778) Ignacego Krasickiego
W okresie oświecenia polski wiersz uległ wyraźnemu uporządkowaniu i podporządkowaniu zasadom klasycyzmu. Odchodzono od barokowej złożoności i nadmiaru środków stylistycznych na rzecz jasności, umiaru i logicznej kompozycji. Poezja miała przede wszystkim spełniać funkcję dydaktyczną i moralną – kształcić obywatela, wspierać reformy i promować rozum jako podstawowe narzędzie poznania. Chętnie sięgano po gatunki takie jak satyra, bajka, sielanka, list poetycki, poemat opisowy, poemat heroikomiczny czy oda, które pozwalały łączyć artystyczną formę z komentarzem społecznym.