Najważniejszą postacią poezji oświecenia był Ignacy Krasicki, autor bajek, satyr i poematów, w tym Monachomachii i Antymonachomachii, który wyznaczył standard przejrzystości stylu i ironicznego dystansu. Prekursorem i głównym reprezentantem óswieceniowego nurtu sentymentalnego w liryce polskiej był Franciszek Karpiński. Rozwijany w dobie oświecenia styl rokoko obecny był szczególnie mocno w twórczości Stanisława Trembeckiego oraz Adama Naruszewicza. Ten ostatni był, jako redaktor pierwszego polskiego czasopisma literackiego Zabawy Przyjemne i Pożyteczne, ważnym autorytetem literackim tamtych czasów. Wiersz oświeceniowy cechowała regularność rymu i sylabicznego rytmu, dbałość o formę oraz podporządkowanie treści zasadom racjonalnej argumentacji, co odzwierciedlało intelektualny klimat epoki.
Wiersz polski w romantyzmie thumb|left|Balladyna – obraz olejny Wojciecha Gersona, 1900 W epoce romantyzmu wiersz stał się podstawowym narzędziem wyrażania indywidualnego doświadczenia, emocji i przekonań światopoglądowych.