Bajka znana jest poprzez sztukę teatralną o tej samej nazwie autorstwa Ludwika Tiecka (1797), jak i wydanej w roku 1812 książki Kot w butach braci Grimm. Motyw mówiącego kota był kontynuowany również przez Gottfrieda Kellera w dziele pt. Kotek Lusterko (niem. Spiegel, das Kätzchen) oraz przez Waltera Moersa w Kocie alchemika (niem. Der Schrecksenmeister).
Kot Mruczysław miał również swój fizyczny odpowiednik. Hoffmann opiekował się kotem o imieniu Mruczysław, który zdechł 30 grudnia 1820 roku, tuż po ukończeniu drugiego tomu. Hoffmann dał wyraz swojemu smutkowi w notatkach i nekrologu.
Kapelmistrz Jan Kreisler thumb|Autokarykatura E.T.A. Hoffmanna Nazwisko to było początkowo używane przez Hoffmana jako pseudonim. Tak podpisywał muzyczne recenzje w gazecie „Leipziger Allgemeinen Zeitung”, z którą był związany od 1809 roku. Czytelnikom Hoffmana postać kapelmistrza Jana Kreislera była znana z opowiadania Kreisleriana, wydanego w zbiorze Obrazki fantastyczne w stylu Callota”. Sławny stał się jednak dopiero wraz z kotem Mruczysławem.