Hoffmannowski Kreisler stał się inspiracją dla cyklu 8 utworów fortepianowych Roberta Schumanna Kreisleriana z 1838 roku, które zalicza się do klasyki. Oddają one w aforystycznym stylu zachowanie osobnika stworzonego przez Hoffmanna. Także 20-letni Johannes Brahms stworzył utwór w stylu bazującym na hoffmannowskiej fikcyjnej figurze o tytule Kreisler jun.
Wydawca E.T.A. Hoffmann Powieść zaczyna się fikcją wydawniczą, która jako jedna z form romantycznych jest ciągle podchwytywana i rozszerzana. Literacka technika, w myśl której autor podaje się tylko za wydawcę, była znana wcześniej, rzadko jednak stosowana. Przykładami są tu praktyki Laurence Sterne’a w Podróży sentymentalnej (ang. A Sentimental Journey) lub w dziele Clemensa Brentano zatytułowanym Godwi.
Niektórzy krytycy brali niektórych ówczesnych fikcyjnych edytorów tekstów za autorów, jak to miało miejsce w przypadku Wielanda uznanego za twórcę książki Geschichte des Fräuleins von Sternheim czy też Schlegela łączonego z dziełem Florentin, podczas gdy prawdziwi autorzy tych utworów to kolejno Sophie von La Roche i Dorothea Veit. Fikcja wydawnicza w przypadku Kota Mruczysława cechuje się jednak całkowitym brakiem wiarygodności.