Pierwszy historyczny zapis związany ze wsią pochodzi z 1386 i odnotowuje Hankę dziedziczkę w Konarzewie, która toczy proces z Mikołajem synem Frącka. W 1386 toczyła kolejny proces z klerykiem Januszem synem Frącka zwanego Żbik (org "Stbik") o 12 grzywien, o które pozwał ją zmarły brat Janusza. Hanka stanęła w sądzie i wygrała proces o część dziedziny Konarzewo, o którą była pozwana. W 1401 uzyskała ona część dziedziny w Sobocie. 1405 uzyskała od swego syna Wojciecha Żbika zobowiązanie, że nie będzie jej przeszkadzał w korzystaniu z oprawy w Konarzewie. W 1405 Hanka toczyła proces ze swym synem Wojciechem Żbikiem o 60 grzywien. W 1412 wraz z siostrami Małgorzatą z Gaju oraz Dorotą z Krzyszkowa toczyły proces z Borkiem synem Andrzeja Gryżyńskiego, który nie chciał odpowiadać bez udziału Tomisławy córki brata wspomnianych sióstr oraz ich siostry Katarzyny z Jurkowa.
W latach 1388-1403 jako właściciel we wsi odnotowany został Mikołaj Owieczka lub Owca z Konarzewa, który od nazwy wsi nosił nazwisko Konarzewski. W 1391 rezydował w Konarzewie i trzymał w zastawie za 15 grzywien część Trzcielina. W 1399 toczył on proces z Wincentym Trzcielińskim.