Podstawy biblijne Katolicka nauka o piekle odwołuje się przede wszystkim do wypowiedzi Nowego Testamentu. Dotyczą one sądu i wiecznej kary za odrzucenie zbawienia. Do najczęściej przywoływanych tekstów należą: ostrzeżenia Jezusa przed Gehenną i „ogniem nieugaszonym” (Mt 5,22.29–30; 10,28; Mk 9,43–48); przypowieść o chwaście, którego przeznaczeniem jest spalenie (Mt 13,24–30.36–43); przypowieść o bogaczu i Łazarzu (Łk 16,19–31); opis sądu ostatecznego i „kary wiecznej” (Mt 25,31–46); zapowiedź „wiecznej zagłady z dala od oblicza Pańskiego” (2 Tes 1,9); obrazy „jeziora ognia” oraz „drugiej śmierci” w Apokalipsie Jana (Ap 20,10–15; 21,8).
Katechizm przytacza wypowiedzi Jezusa o Gehennie i ogniu nieugaszonym jako biblijną podstawę nauki o realnej możliwości wiecznego potępienia. Jednocześnie obrazy ognia, ciemności, płaczu i zgrzytania zębami nie stanowią fizycznego opisu budowy piekła.
Jan Paweł II nauczał, że biblijne obrazy piekła powinny być właściwie interpretowane. Według niego wyrażają one całkowite niespełnienie i pustkę życia bez Boga, a ich niewłaściwie dosłowne używanie nie powinno prowadzić do rozpaczy ani obsesyjnego lęku.
Nauczanie Kościoła katolickiego