Śmierć kończy okres ziemskiego życia, w którym człowiek może przyjmować albo odrzucać łaskę. W katolickim ujęciu piekło nie jest stanem czasowego oczyszczenia ani miejscem ponownego wyboru po śmierci. Od czyśćca różni się zarówno celem, jak i trwałością: osoby w czyśćcu są zbawione i przechodzą końcowe oczyszczenie, natomiast stan potępienia jest nieodwracalny, nr 1030–1032..
Sąd ostateczny i zmartwychwstanie Katolicka eschatologia rozróżnia sąd szczegółowy następujący po śmierci od sądu ostatecznego, który nastąpi w związku z powtórnym przyjściem Chrystusa oraz powszechnym zmartwychwstaniem.
Sąd ostateczny ujawni pełne znaczenie czynów każdego człowieka oraz ich konsekwencje dla innych osób i całego stworzenia. Nie stanowi on jednak nowej możliwości zmiany rozstrzygnięcia dokonanego po śmierci. Publicznie objawi sprawiedliwość Boga i ostateczny sens dziejów, nr 1038–1041..
Katechizm stwierdza, że dusze osób umierających w stanie grzechu śmiertelnego bezpośrednio po śmierci doświadczają kar piekła. Po powszechnym zmartwychwstaniu ostateczny los obejmuje człowieka w jedności duszy i ciała. Z tego powodu nieprecyzyjne jest mówienie o „fizycznych cierpieniach duszy” bez rozróżnienia stanu pośredniego od sytuacji człowieka po zmartwychwstaniu.