Wieczność piekła Kościół katolicki naucza o wieczności piekła. Katechizm mówi o karach „ognia wiecznego” i stwierdza, że stan potępienia nie ma końca. Nauka ta odróżnia stanowisko katolickie od anihilacjonizmu, według którego ostatecznym losem potępionych miałoby być unicestwienie.

Wieczność piekła wiąże się w teologii katolickiej z definitywnym charakterem wolnego wyboru człowieka. Nie jest rozumiana jako nieustanne ponawianie przez Boga wyroku, lecz jako trwały skutek ostatecznego stosunku osoby do Boga.

Augustyn z Hippony bronił nauki o wieczności kary w XXI księdze dzieła O Państwie Bożym. Polemizował z poglądami, według których kara potępionych miałaby się zakończyć po określonym czasie, oraz z koncepcją ostatecznego zbawienia wszystkich stworzeń.

Kary piekielne W tradycyjnej teologii scholastycznej rozróżniano dwa podstawowe aspekty kary piekła:

poena damni – karę utraty, czyli pozbawienie widzenia uszczęśliwiającego i zbawczej komunii z Bogiem; poena sensus – karę zmysłów lub pozytywne cierpienie, tradycyjnie wiązane z biblijnym obrazem ognia.

Współczesny Katechizm nie posługuje się tym podziałem jako podstawową strukturą wykładu.