„recenzent” – nie ma odpowiednika formalnego w języku niemieckim).
Annette Kroschewski pisze o ortograficznych, fonologicznych, pragmatycznych, frazeologicznych fałszywych przyjaciołach.
Ryszard Lipczuk, Paweł Mecner i Werner Westphal wymieniają dwie koncepcje: (ujęcie wąskie) „fałszywi przyjaciele” (faux amis) jako tautonimy, (ujęcie szerokie) obok tautonimów zalicza się do nich też inne zjawiska językowe, np. międzyjęzykowe różnice ortograficzne (pol. agresja – niem. , fonetyczne (niem. – włoskie ), słowotwórcze: niem. – pol. absurdalny (różnice w obrębie sufiksów), pary wyrazów o różnej formie (pisowni/wymowie), analogicznej strukturze słowotwórczej i różnych znaczeniach (np. niem. „słyszeć, ale nie reagować na to” – ang. „przypadkowo coś usłyszeć”), frazeologizmy o różnej pisowni/wymowie, analogicznej strukturze i różnych znaczeniach: np. stracić głowę („nie wiedzieć, co robić w danej chwili”; „ulec urokowi innej osoby”) – niem. (tylko znaczenie „nie wiedzieć, co robić w danej chwili”). Na płaszczyźnie pragmatycznej należy umieścić różnicę pomiędzy polskim Cześć!