(używanym na powitanie i pożegnanie) a niemieckim (tylko na pożegnanie).
Do fałszywych przyjaciół tłumacza zaliczane są często frazeologizmy, w tym idiomy – a więc związki wyrazowe dwóch (lub więcej) języków o różnej formie (pisowni i wymowie), analogicznej strukturze i różnych znaczeniach. Szerokiego ujęcia „fałszywych przyjaciół” używa także Katarzyna Siewert.
Reasumując: termin „fałszywi przyjaciele tłumacza” jest często używany zamiennie z terminem „tautonimy”. Dla różnych języków powstało wiele słowników, które przedstawiają tautonimy w parach językowych. Ale równie często – szczególnie w badaniach językoznawczych – pod pojęciem „fałszywi przyjaciele tłumacza” rozumie się też inne jednostki językowe wykazujące międzyjęzykowe różnice, które mogą być źródłem zakłóceń w komunikacji językowej i w praktyce tłumaczeniowej.
Problemy terminologiczne Nazwa „fałszywi przyjaciele tłumacza” jest kalką francuskiego . Spotyka się też w języku polskim (podobnie jak w innych językach) wyrażenie „”. Analogiczne nazwy występują w innych językach, por. (niemieckie) , (angielskie) , (hiszpańskie) , (bułgarskie) .