Imperius ma wizję, że klątwa zostanie zdjęta, jeśli kochankowie w ludzkiej postaci staną przed biskupem, wtedy kiedy w dzień zapanuje noc, a noc dniem się stanie. Wobec tego namawia przybyłego rycerza, by zrezygnował z odwetu na biskupie, jednak ten uważa wizję za pijackie majaki. Gaston postanawia towarzyszyć kochankom do Aquili.
Nocą Gaston zatrzymuje się z Isabeau w pobliskiej wsi. Natrafiają na Cezara, myśliwego specjalizującego się w łowieniu wilków, wysłanego przez biskupa. Mając złe przeczucia Isabeau podąża śladem Cezara i zabija go jego własnymi sidłami. Rankiem Imperius dołącza do Navarre’a chcąc go przekonać, że wizja się spełni za dwa dni. Wieczorem Navarre jako wilk wpada do zamarzniętej rzeki i ratują go wspólnie Isabeau i Gaston. W końcu kochankowie decydują się złamać klątwę. Kolejnej nocy Imperius i Isabeau przemycają Navarre’a w postaci wilka do Aquili, zaś Gaston nurkuje kanałami, by dostać się do katedry. Za dnia nie widząc żadnego znaku, w którym on i Isabeau mają pojawić się razem jako ludzie, Navarre wraca do zamiaru zabicia biskupa. Prosi Imperiusa o uśmiercenie Isabeau w postaci jastrzębia, w przypadku gdy zadzwonią dzwony katedralne jako dowód, że biskup doprowadził mszę do końca, a rycerz zginął.