Za jego rządów księstwo halickie i księstwo włodzimierskie z Grodami Czerwieńskimi przeobraziły się w odrębne państwo niezależne od Kijowa, który wówczas upadł, zniszczony przez księcia suzdalskiego. Dzięki temu Włodzimierz jako stolica i siedziba Romana Halickiego II Mścisławicza (1188–1205), został pierwszym miastem na Rusi.
Po śmierci Romana w 1205, w czasie małoletniości jego synów Daniela (1201–1264) i Wasylka, możnowładcy ruscy, za cenę ustępstw dla siebie powoływali na trony halicki i włodzimierski obcych władców. Sytuację miał rozstrzygnąć układ w 1214, dający tron w Haliczu węgierskiemu królewiczowi Kolomanowi, ożenionemu z polską księżniczką Salomeą, córką Leszka Białego. Leszek Biały uważając się za pana lennego Włodzimierza, nadał go swej córce Salomei i jej mężowi Kolomanowi. Ten ostatni koronował się w 1214 w Haliczu królem halicko-włodzimierskim i władał także Grodami Czerwieńskimi w latach 1214–1219. W 1219 przez bunt ruski został zmuszony do rezygnacji z tronu, a księstwa halickie i włodzimierskie dostały się pod władzę Daniela (zm. 1264), syna Romana, na okres rządów na który przypadają w pierwszej połowie, walki z Polską i Węgrami o tron, później zaś najazdy tatarskie.