Okręty miały być dostarczane Brytyjczykom w ramach programu Lend-Lease.
W związku z włączeniem się Stanów Zjednoczonych do działań II wojny światowej, także US Navy zamówiła okręty tego typu. Pierwsze budowane w Stanach Zjednoczonych niszczyciele eskortowe typu Evarts miały, wobec niedostatecznej produkcji turbin parowych, napęd diesel-elektryczny. Kolejne, od nazwy pierwszego okrętu określane jako typ Buckley, otrzymały siłownię turboelektryczną, co wiązało się z wydłużeniem kadłuba dla pomieszczenia urządzeń napędowych o większych rozmiarach. Dodatkowo na niszczycielach zainstalowano potrójną wyrzutnię torpedową na śródokręciu.
Okręty typu Buckley były produkowane w latach 1942–1944 w dziewięciu amerykańskich stoczniach: Bethlehem Steel w Hingham, Quincy i San Francisco, Philadelphia Navy Yard w Filadelfii, Charleston Navy Yard w Charleston, Norfolk Navy Yard, Defoe Shipbuilding w Bay City, Dravo Corp. w Wilmington i Consolidated Steel w Orange. 46 zostało przekazanych Royal Navy, gdzie wspólnie z jednostkami typu Evarts były klasyfikowane jako fregaty typu Captain. Sześć okrętów ukończono po zmianie planów jako szybkie transportowce desantowe (APD). W latach 1944–1945 przebudowano dodatkowo do tej roli 36 następnych niszczycieli.