Po zakończeniu wojny Wielka Brytania zwróciła większość fregat typu Captain Stanom Zjednoczonym, gdzie zostały wkrótce sprzedane na złom. Część spośród okrętów amerykańskich została przekazana marynarkom wojennym innych krajów: Tajwanu, Korei Południowej, Meksyku, Chile, Kolumbii, Indonezji, Filipin i Ekwadoru. Pozostałe w US Navy były używane do połowy lat 60., ostatnim był USS „Gunason” skreślony z listy floty w 1973 roku.
Opis konstrukcji Niszczyciele eskortowe typu Buckley miały gładkopokładowy kadłub z silnym wzniosem w części dziobowej, podzielony na 12 przedziałów wodoszczelnych. Jego całkowita długość wynosiła 93,3 m (306 stóp), szerokość maksymalna 11,1 m, średnie zanurzenie przy wyporności standardowej 1400 długich ton (ts) 2,8 m, zaś pełnej 1740 ts – 4,25 m. Okręty otrzymały napęd turboelektryczny: dwa kotły parowe (w większości okrętów produkcji firmy Foster-Wheeler, poza dwoma z kotłami Babcock & Wilcox oraz jednym CombustionWojciech Holicki: Amerykańskie niszczyciele eskortowe II wojny światowej. Część 1.) dostarczały parę do turbogeneratorów firmy General Electric, które wytwarzały prąd dla silników elektrycznych, napędzających poprzez przekładnie redukcyjne dwie śruby. Łączna moc układu, wynosząca 12 000 shp, miała zapewnić prędkość maksymalną 24 węzłów.