Hrabia usiłuje skłonić żonę do powrotu przy pomocy swojego sekretarza Maurycego de l’Hostala. Młody człowiek, w celu nawiązania znajomości z Honoryną, wynajmuje dom w jej najbliższym sąsiedztwie. Uzyskuje wprawdzie obietnicę jej powrotu do męża, jednak sam zakochuje się w kobiecie, zostaje jej kochankiem, a następnie, nie chcąc zranić jej męża, który obdarzył go zaufaniem, wyjeżdża z Paryża i zostaje dyplomatą. Zrozumiawszy całą sytuację, delikatna Honoryna wraca do męża, lecz nie umie być szczęśliwa, a następnie przedwcześnie umiera. Po latach, gdy zmarł także hrabia, Maurycy opowiada całą historię w konsulacie w Genewie, na czele którego stoi. Chociaż w międzyczasie zawarł małżeństwo z rozsądku z bogatą dziedziczką, noszącą dziwnym zbiegiem okoliczności imię Onorina Pedrotti, nigdy nie zapomniał przeżyć z młodości.
Osoby występujące w utworze hrabina Honoryna de Bauvan – wychowana przez rodziców Oktawa, miała 16 lat, gdy ją spotkał. W powieści Balzac podaje tylko jej imię. Jej nazwisko pojawia się w Blaskach i nędzach życia kurtyzany, gdzie pojawia się śliczna pnia de Bauvan, w pierwszych latach swego małżeństwa około 1817 roku. Od 1822 roku mieszka przy ulicy Saint-Maur. Ma 29 lat w 1827, a umiera w 1831.