Zarazem niewierna i «wielka dusza» wywołuje zdziwienie Camille Maupin, która zamyśla się pod koniec utworu. hrabia Oktaw de Bauvan – w powieści nazywany jest tylko hrabią Oktawem. Blaski i nędze życia kurtyzany ukazuje go wśród różnych zajęć. Ten poważny urzędnik (jest ministrem stanu i jednym z prezydentów Trybunału Kasacyjnego), starszy od Honoryny (wydaje się, że o siedem lat), rozumie, że postępował z nią niezręcznie, ale nie chce przyznać, że jej krótka, zmysłowa przygoda z uwielbianym kochankiem, może być dla niej fundamentalnym doświadczeniem. Przeżył Honorynę, ale wieku 45 lat jest starcem, który w 1836 roku, w pięć lat po śmierci żony, żegna się z Maurycym. Jego namiętność do żony jest scharakteryzowana jako obsesyjna monomania. Maurycy de l’Hostal – urodzony w 1802, sierota, siostrzeniec l’abbé Loraux, którego można spotkać kilka razy w Komedii ludzkiej (Kawalerskie gospodarstwo, Cezar Birotteau). Wydaje się słaby i podatny na wpływy, ale dzieli z hrabią Oktawem poglądy na temat honoru, nawet jeśli wymaga to od niego wykorzystania całej przenikliwości umysłu, którą dysponuje. Honorine żartuje sobie na temat jego podobieństwa do Byrona. Być może jego ucieczka przed Honoryną, żeby spotkać Onorynę (Pedrotti), jest znacząca.