Dało to początek nieformalnej grupie, która w 1922 r. zaprosiła do Wiednia Moritza Schlicka, aby objął na uniwersytecie katedrę, ponownie przemianowaną, przez co uzyskała ona nazwę Katedry Filozofii i Historii Nauk Indukcyjnych. Wkrótce po przybyciu Schlick zaczął w czwartkowe wieczory prowadzić seminarium, wokół którego w ciągu następnych kilku lat uformowała się grupa określana mianem Koła Wiedeńskiego. Wielu jej członków nie było profesjonalnymi filozofami, zaś filozofowie w większości mieli poza filozoficzne wykształcenie. Do najaktywniejszych należeli historyk , , Kurt Reidemeister oraz i Herbert Feigl. Luźniej z Kołem związany był Karl Menger, a także Kurt Gödel.
Rozkwit Koła W 1926 r. przybył do Wiednia Rudolf Carnap, który dołączył do grona. W opublikowanym w 1929 r. manifeście podano nazwiska jego czternastu członków. Oprócz już wymienionych Carnapa, Feigla, , Gödla, Hahna, , Mengera, Neuratha, Schlicka i , należeli do niej filozofowie , , Theodor Radković i matematyk – siostra Hahna i druga żona Neuratha – . Po wyjeździe i Feigla do Stanów Zjednoczonych ich miejsca zajęli Bela von Juhos i .