W 1872 wzniesiono nowy dom parafialny. Kolejny proboszcz, ks. Augustyn Taranowicz zorganizował czterogłosowy chór parafialny (do tego czasu na nabożeństwach śpiewał ogół wiernych).
Pod koniec XIX w. na terenie parafii zaczęto organizować cerkiewne szkolnictwo – otwarto szkoły gramoty w Pilikach (1885), Proniewiczach (1885), Spiczkach (1890), Szastałach (1899), a także szkoły parafialne (męską i żeńską) w Bielsku Podlaskim (1891), w których wykładała córka ówczesnego proboszcza, Zofia Taranowicz.
W 1900 parafię wizytował metropolita wileński i litewski Juwenaliusz. W tym czasie wspólnota liczyła ponad 1500 wiernych.
XX wiek Na początku XX w. nastąpił dalszy rozwój szkolnictwa parafialnego. W latach 1901–1902 szkołom w Pilikach i Proniewiczach nadano status cerkiewno-parafialnych, a w 1912 szkoła w Pilikach stała się ministerialną (narodnoje uczyliszcze).
W latach 1913–1915, gdy proboszczem był ks. Andrzej Jaruszewicz, nad kruchtą cerkwi dobudowano wieżę-dzwonnicę. Prace wykończeniowe zostały jednak przerwane przez działania wojenne, wskutek których parafia zawiesiła działalność (większość wiernych w lipcu 1915 udała się na bieżeństwo).