Okręty miały też dwie potrójne wyrzutnie torped na pokładzie na burtach.
W toku wojny lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze było zwiększane – w 1941 na „Edinburgh” zamontowano 6 pojedynczych działek Oerlikon 20 mm. Na „Belfaście” w 1942 roku zamieniono nieskuteczne wkm-y na 14 działek Oerlikon 20 mm, a ich liczba do 1944 roku wzrosła do 22. W latach 1944–1945 zamiast zdjętych dwóch podstaw 4 dział 102 mm i katapulty dodano na nim bardziej potrzebne 4 poczwórne i 4 pojedyncze stanowiska armat 40 mm „pom-pom”, zmniejszając przy tym liczbę działek 20 mm do 14. W sierpniu 1945 dodano jeszcze 5 pojedynczych armat Bofors 40 mm, zdejmując 2 Oerlikony. Po wojnie uzbrojenie podlegało dalszym modyfikacjom.
Opancerzenie Opancerzenie burt stanowił pas pancerny grubości 114 mm, w rejonie linii wodnej, na większości długości kadłuba. Na śródokręciu sięgał w górę, do pokładu górnego. Pancerz burt uzupełniało miejscowe opancerzenie komór amunicyjnych, w formie skrzyń o grubości pancerza do 114 mm. Ogólnie, opancerzenie to zapewniało dobry stopień ochrony dla istotnych przedziałów. Opancerzenie poziome stanowił pokład pancerny 51 mm. Podobnie jak w 2.