Zaproponowano mu stanowisko dowódcy sił brytyjskich w Iraku, ale nie mógł go objąć z powodu obrażeń odniesionych w wypadku lotniczym.

Powrócił do armii jako komendant Staff College w Camberley, gdzie propagował idee swojego bliskiego przyjaciela, J. F. C. Fullera, zwolennika mechanizacji sił zbrojnych. Później dowodził dywizją i okręgami wojskowymi w Wielkiej Brytanii oraz Indiach, ale jego bezceremonialne podejście i spory z przełożonymi ograniczyły perspektywy dalszej kariery. Po tym, jak w 1937 roku nie został wybrany na szefa Imperialnego Sztabu Generalnego, został mianowany gubernatorem Gibraltaru, co tradycyjnie postrzegano jako ostatnią posadę przed przejściem na emeryturę. Jednak wskutek dynamicznie zmieniającej się sytuacji w Europie został wezwany z „wygnania” w połowie 1939 roku i mianowany Generalnym Inspektorem Sił Zamorskich.