Epos w dalszej części sławi obydwu podczas polowań i walk. Enkidu musiał umrzeć ze względu na rolę, jaką odegrał w zabiciu Humbaby i niebiańskiego byka oraz zazdrość bogini Isztar o Gilgamesza – po ciężkiej chorobie zesłanej przez bogów, Enkidu zmarł w ramionach przyjaciela. Gilgamesz przez długi czas opłakiwał Enkidu, nie pozwalając pochować zmarłego. Na skale wyrył dla potomnych swoje imię i Enkidu. Gilgamesz próbował zdobyć dla Enkidu ziele nieśmiertelności, co jednak ostatecznie nie udało się„Gilgamesz”, czyli homo sum, serwis Homiki.pl, 2006-11-16, dostęp 2008-12-10. Najstarsze poetyckie dzieło literackie tak opisuje rozpacz Gilgamesza:
Dlaczego moje policzki nie mają być zapadłe, twarz zniszczona, w sercu moim zło, wygląd marny, dlaczego żadna troska nie ma być w moim umyśle, a na mojej twarzy nie mają malować się trudy podróży, dlaczego zimno i żar nie miałyby zniszczyć mojego oblicza a ja, odziany w skórę lwa, nie mam przebiegać stepu? Mój przyjaciel, szybki muł, dziki osioł z gór, pantera stepu, Enkidu, szybki muł, dziki osioł z gór, pantera stepu, my, którzy wszystko osiągnęliśmy, weszliśmy na górę, którzy Byka Niebiańskiego pojmaliśmy i pokonali, Huwawę zniszczyliśmy, który w Lesie Cedrowym mieszkał, na przełęczach górskich lwa zabiliśmy, Enkidu, którego bardzo kochałem i który ze mną przez wszystkie