Zadaniem muzyki było wzbogacać dramat poprzez wyrażenie dramatu wewnętrznego bohaterów oraz ujmować ruch aktora w ramy czasowe. Aktor, który musiał podporządkować się rytmowi muzyki, określał proporcje przestrzenne. Koncepcja Appii nie pozwalała na jakąkolwiek dowolność na scenie.
Waga muzyki w teorii Appii wynikała przede wszystkim z modnego w XIX wieku przeświadczenia, że muzyka jest adekwatną ekspresją życia emocjonalnego. Ten element jest najczęściej krytykowany przez współczesnych teatrologów, ponieważ utwór muzyczny uznawany jest za konstrukcję uformowaną według ścisłych zasad, nie może być więc swobodną wypowiedzią ukazującą pełnię stanu emocjonalnego.
Reżyser Reżyser uspójnia wizję autora partytury i tekstu, buduje harmonię między aktorem i obrazem scenicznym. W tym celu Appia używał terminu tableau inanimé, tj. „obraz nieożywiony”, na który składają się trzy elementy: la peinture, la plantation oraz l’éclairage.
la peinture – ówczesne malarstwo dekoracyjne, sprawne technicznie, naturalistyczne, charakteryzujące miejsce akcji, ale zwykle bez związku z dramatem. W sensie technicznym jest to kilka par bocznych kulis, zaś w głębi „prospekt”, tj. wiszące malowane płótno; la plantation – „rozplanowanie”, „kompozycja terenu”, tj.