Mimo że jego podstawowe zadania nie miały żadnego związku z ochroną granicy, stanowił jednak rezerwę pododdziałów granicznych.
14 lipca 1919 ukazało się rozporządzenie ministra spraw wojskowych odnośnie do dyslokacji i reorganizacji oddziałów granicznych. Dotychczasowe kompetencje Inspektoratu WSG i struktura wewnętrzna oddziałów granicznych pozostała bez zmian, natomiast regulowało rozbudowę, dyslokacją oraz szkoleniem wojskowych oddziałów Wojskowej Straży Granicznej. W tym czasie Wojskowa Straż Graniczna ochraniała dwa odcinki granicy polsko-niemieckiej. Jeden na obszarze Prus Wschodnich, począwszy od Rajgrodu aż po prawe skrzydło frontu wielkopolskiego, drugi na południowym zachodzie, poczynając od Dziedzic po Grabów, na styku lewego skrzydła frontu. Długość ochranianej granicy wynosiła ponad 600 km, w tym około 360 km na odcinku północnym i ponad 240 km na południowo-zachodnim. Środek między tymi odcinkami obsadzony przez oddziały Armii Wielkopolskiej. Na północ od Jeziora Rajgrodzkiego, ze względu na działania wojenne, rozpoczynał się teren operacyjnego działania wojsk podległych Naczelnemu Dowództwu Wojska Polskiego. Podobnie na odcinku Śląska Cieszyńskiego linia rozejmowa obsadzona była przez jednostki podległe Naczelnemu Dowództwu WP.