Planowano utworzyć pięć szwadronów z zadaniem zabezpieczenia najważniejszych przełęczy, a następnie powiększyć siły do pięciu dywizjonów.
W tym samym czasie zaczęto stopniowo przerzucać na front wschodni dywizje wielkopolskie. Wiązało się to z podpisaniem traktatu wersalskiego i zmniejszeniem napięcie na granicy zachodniej. Wojskowa Straż nie była jeszcze w stanie ochronić granicy w Wielkopolsce, w miejsce wycofywanych jednostek armii, dla czasowej osłony granic tworzono wojska garnizonowe podlegające Dowództwu Okręgu Generalnego „Poznań”. Do końca 1919 utworzono dziewięć batalionów wojsk garnizonowych, z czego osiem rozmieszczono wzdłuż granicy państwowej.
Pod koniec 1919 i na przełomie lat 1919/1920 nastąpiły dalsze zmiany w dyslokacji i rozbudowie oddziałów Wojskowej Straży Granicznej. 2 samodzielny dywizjon WSG przeformowano w 4 pułk WSG, Dowództwo Okręgu Generalnego „Poznań” z własnych rezerw miało sformować 5 i 6 pułki WSG, a zadanie utworzenia batalionu wartowniczego otrzymał DOG „Pomorze”. Rozkazem ministra spraw wojskowych z 12 listopada 1919 3 samodzielny dywizjon WSG został przeniesiony na nieobsadzoną jeszcze dotąd wschodnią granicę obszaru plebiscytowego na Mazurach.