Granicę na obszarze Wolnego Miasta Gdańska miał objąć 1 samodzielny dywizjon WSG, a odcinek granicy morskiej – jednostka utworzona przez departament morski. Granicę zachodnią od Bałtyku do styku rozgraniczającego obszar DOG „Pomorze” i DOG „Poznań” miał obsadzić 4 pułk WSG oraz jeden utworzony w tym celu batalion wartowniczy. Dalej na południe, na granicy przylegającej do województwa poznańskiego, miały pełnić służbę 5 i 6 pułki WSG, natomiast odcinek od rozgraniczenia DOG „Poznań” do styku granic Polski, Czechosłowacji i Niemiec miał ochraniać 2 pułk WSG. W sumie więc granicę polsko–niemiecką miało ochraniać sześć pułków WSG, dwa samodzielne dywizjony oraz jeden batalion wartowniczy. Projekt planu zakładał perspektywicznie postawienie na tej granicy 95 szwadronów liczących ogółem około 19 000 żołnierzy. Po zrealizowaniu planu rozbudowy formacji, w pierwszym kwartale 1920 Wojskowa Straż Graniczna obsadziła granicę polsko–niemiecką na całej jej długości.