nowa cerkiew otrzymała też wezwanie, które nosił sobór – Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Ikonostas i niektóre utensylia sprowadzono z rozebranej cerkwi w Sieradzu. Część wiernych – niezadowolona z używania w języku liturgicznym (cerkiewnosłowiańskim) wymowy rosyjskiej – urządziła kaplicę domową, w której nabożeństwa odprawiano po cerkiewnosłowiańsku z wymową ukraińską.
W latach 20. XX w. wspólnota prawosławna w Kaliszu, tworząca w tym okresie placówkę filialną parafii św. Aleksandra Newskiego w Łodzi, weszła w skład diecezji warszawsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Według spisu z 1931, wśród stałych mieszkańców Kalisza było 474 prawosławnych, z czego 157 deklarowało narodowość ukraińską, 136 – rosyjską (była to głównie „biała emigracja”), a ponad 200 zadeklarowało język polski jako ojczysty.